روزمرّگي

انتقل ینتقل انتقال

2011-07-21T17:16:00.001+04:30

دکان روزمرگّی حاضر به دو کوچه بالاتر و آدرس اینجا منتقل شده است.

ملت دیوانه

2011-03-15T12:34:00.000+03:30

خیلی خوابم میومد. با همون لباسی که تنم بود روی زمین دراز کشیدم و تازه چشمام گرم شده بود که با یه صدای مهیب از خواب پریدم. صداهای بعدی از اولی هم شدیدتر بودن و از فواصل دور و نزدیک به گوش می‌رسیدن. مشخص بود که شدت درگیری‌ها زیاده.

به وحید که با یک اسلحه تو دستش کنارم دراز کشیده بود گفتم "وحید چه خبره؟"

-چه میدونم

-بله....

بعد از اینکه من رو از سر خودش باز کرد، بلند شد و به تیراندازی ادامه داد. سینه‌خیز خودم رو به جایی رسوندم که بتونم یه سرکی بکشم و ببینم چه خبره. چیز خاصی معلوم نبود اما می‌تونستم ببینم که چند نفری مشغول پرتاب نارنجک هستن. با پرتاب نارنجک، خودم رو به گوشه‌ای کشوندم و دستهام رو حمائل سرم کردم.

-وای، عجب انفجاری بود

وحید خودش رو بهم رسوند و با تعجب و نگرانی پرسید: "چه خبره؟ چیزیت نشده؟ چه بوی باروتی میاد"

-نکبت پس من چی می‌گفتم تا الآن

یه نگاهی انداخت و بی‌توجه به من و صداهایی که از دور و نزدیک به گوش می‌رسید برگشت و اسلحه‌ش و برداشت و شروع به تیراندازی کرد.

کم کم خودم رو عقب کشیدم تا برم و بتونم برای این سردردی که از صدقه سر این انفجارها و بوی باروت نصیبم شده بود یه درمونی پیدا کنم. یهو صدای وحید بلند شد: "اَه... بازهم کشتنم، چقدر این مرحله‌ش سخته"

-مرتیکه کل شهر داره می‌ره رو هوا، اونوقت تو بازی رو ول نمی‌کنی

-اولاً که چیکار کنم این ملت دیوونه رو، بذار بزنن خودشون رو بسوزونن، دوماً نمی‌دونی چه حالی می‌ده این بازی. بیا با هم بازی کنیم

-گمشو بابا، عوضش یه قرص بده سردردم خوب شه

-برو تو در یخچال رو نگاه کن

داشتم می‌رفتم سراغ قرص که همراه صداهای مهیب ترقه و نارنجک صدای جیغ یه زن از تو خیابون بلند شد.

شب چهارشنبه سوری-1388

آزمون

2011-03-10T15:36:00.002+03:30

هر کس ما رو تو دانشگاه می‌دید فکر می‌کرد دوتا استاد دانشگاهیم که یه سری جزوه زیر بغلمونه و داریم می‌ریم تا به کلاس برسیم و تدریس رو شروع کنیم اما همین که نزدیک می‌شد می‌دید یه سری جزوه و کتابه ریاضی یک و دو و معادلاته که داریم حمل می‌کنیم.

با حسین، باهم شروع کردیم به درس خوندن، در عین حال که تمرین هم می‌رفتیم. سایر مواقع هم پای اینترنت بودیم. وقتی می‌رفتیم تمرین هی میومد در گوشم می‌گفت "تو منو گول زدی و آوردی تمرین، نمی‌تونیم درسا رو تموم کنیم" چند لحظه بعد یادش می‌رفت و می‌گفت "خداییش صادق عضلات داره میاد رو فرم، دمت گرم که منو آوردی تمرین" خواهشاً شما پیدا کنید پرتقال فروش را. وقتی هم که درس می‌خوندیم، هر چند دقیقه به هم نگاه می‌کردیم و یه چیزی در مورد تمرین و ورزش و تیم و عضلات یادمون میومد و با هم در میون می‌ذاشتیم.

این شرح ماوقع شروع تا پایان تصمیم ما برای شرکت تو آزمون دکترا توی این آخر عمری بود. تلاشی که باعث شد جمعاً یک روز درس بخونیم و ببوسیمش و بذاریمش کنار، اون هم به امید اینکه تو عید درس بخونیم که به قول دوستان "میره که ایتو باشه". گرچه چند وقتی هست که حسین نمیاد تمرین اما همچنان عوامل محیطی نمی‌ذارن درس بخونیم. البته حسین همچنان اصرار داره که "نه ما می‌تونیم، من که قبول می‌شم".

احتمالاً این دفعه هم فقط یه پولی ریختیم تو جیب سازمان سنجش و .... الفاتحه.

آهای

2011-03-05T17:57:00.001+03:30

آهای آقای سانسورچی، آهای تویی که قیچی در دست، دُم این و آن را می‌چینی، تو را با ما چه کار. چه کرده‌ای با ما. آخر این نوشته‌های بی سر و ته ما هم چیزی بود که خلقی را از ملاحظه و خندیدن به آنها محروم نمودی. آخر چرا؟ تو خود بگو چرا؟ کدامین هیزم تر به تو فروخته بودم. ما که نه کاری مُلحدانه انجام دادیم، نه حرکتی مُرتدّانه و نه عملی خلاف شعون و ضوابط؛ گرچه آنانکه که مجرم شناخته‌ای هم به ندرت چنین کرده‌اند.

آخر مسلمان/مدعی مسلمانی این صفحات کم رمق تنها جایی بود که می‌توانستم درد و دلم از این روزگار و گله و شکایتم از او و خَلقَش را بیان کنم. همین را هم از ما دریغ کردی، همچون سایر چیزهایی که از آن محرومیم. آه خدا، تو به دادم برس، من بدون این خانه تاب نیاورم، به فکر تغییر منزلم، گرچه می‌دانم آنکه گویی از ما و از تمامی مردمان ما داناتر است همچنان به دنبالم می‌آید و آنجا را نیز .... آری.

لااقل شما بگویید چه کنم، بروم یا بمانم؟

سوته‌دلان یهویی تموم شدن

2011-02-16T16:05:00.000+03:30

همه رفتن، حسین که بعد از دفاعش رفت، محسن موند تا تصفیه کنه و بعد رفت، عبدا... هم می‌ره، حمزه هم رفت تا چند وقت دیگه که بیاد و یه سری به استادش بزنه و بره، حسام هم مدت‌هاست که نیست. دلم تنگه برای با هم نشستن، با هم و به هم خندیدن، چایی‌های ممتد، فیلم دیدن‌های شب به شب، شوخی‌های عجیب و غریب، برای همه چیزهایی که بوی با هم بودن رو می‌ده.

دلم تنگه برای اون روزهایی که با هر قدمی که تو دانشگاه می‌زدم، یه دوست یا یه همکلاسی می‌دیدم و سلام و علیک و احوال‌پرسی می‌کردم. الان همه برام غریبه‌ان، باید سرم رو بندازم پایین و از کنارشون عبور کنم و احوال‌پرسی و بگو و بخندهاشون رو بشنوم، انگار خودمم که دارم با یه نفر شوخی می‌کنم. دلم برای کلاس رفتن و شوخی و خنده‌هاش تنگ شده، برای نشستن ته کلاس و خندیدن با حسام و داوود، برای اذیت کردن همکلاسی‌ها، برای ....

بی‌خیال این نیز بگذرد

ایام ماضی

2011-02-13T10:10:00.000+03:30

در چندین روز ماضی، کاری جز خواب خوش و تمرینات سنگین فوتبال به خود ندیده‌ایم. خوابی سنگین از نیمه‌های شب تا لنگ ظهر، چونان که دوستان همراه به حالمان حسادت کنند و گویند که "بله دیگه، آدم که دفاع کنه و بی‌کار و بی‌عار باشه همینه دیگه".

ساعت 9 بامداد از خواب ناز برمی‌خیزیم و با نگاهی به ساعت، با خود می‌گوییم"زوده واسه بیدار شدن، یک کم بخوابم". این را گفتیم که کباب شوید و زیر لب بگویید"بمیری صادق" و چون نیک می‌دانیم که به دعای هیچ گربه سیاهی باران نمی‌بارد، نفرین شما را در ازای سوختن فلان جایتان به جان می‌خریم.

گرچه به خوبی مستحضریم که ممکن است روزی نوبت شما گردد که در جایگاه ما و نوبت ما که در جایگاه شما قرار گیریم، اما سخن آن یار موافق را سرمشق خود می‌کنیم که "وقتی زورت می‌رسه کارت رو بکن، بعداً خدا بزرگه". در ضمن با این کار به آرزوی خود نیز می‌رسیم.

حرکت اول

2011-02-10T10:56:00.000+03:30

از همون اول نوشتن پایان‌نامه به هرچی فکر نکنی به این یه قلم فکر می‌کنی:

اختیار نمودن

2011-02-04T17:35:00.000+03:30

بعد از آنکه آن دوست موافق و یار غار، آن رفیق گرمابه و گلستان، آنکه در حقمان ناجوانمردی را به غایت رساند، آنکه با وجودش نیاز به هیچ دشمنی نیست، نمک خورد و نمک‌دان شکست؛ دوستی جدید اختیار نمودیم.

این دوست نیز از قماش همان نگون‌سار است، چونان او از همان اپراتور تغذیه می‌کند، چون او احتمال دارد در حقمان نامردی کند و چون اون بی‌قیمت و ناچیز است اما چه کنیم که ما از آن دست سلاطین نیستیم که خراج مملکت و پول پدر آورده را به باد دهیم، پس به ناچار شش هزاری از بیت‌الحال خرج نمودیم.

نمره‌اش چو سَلَفِ ناخلفش با 93 آغاز می‌گردد. نمره‌ی سومش را 4 واحد افزایش دادیم. چهارمی را چهار، پنجمی را سه و ششمی را منفی شش واحد کم نمودیم.

چهار نمره‌ی پسینش به سنت روایتگران تلویزیونی 5707 می‌باشد.

باشد که چون آن دیگری قطع نشده و به پای هم پیر گردیم.

دعوتید

2011-01-30T16:39:00.001+03:30

بدین وسیله از کلیه دوستان دعوت می‌شود تا در جشنی که به مناسبت آغاز زندگی مشترک فرزندان جوانمان برگزار می‌گردد، شرکت فرمائید.

م.صادق - مدرک کارشناسی ارشد

زمان: روز یکشنبه مورخ 17./11/1389 ساعت 11.

مکان: در اتاق شماره‌ی 30 دانشکده برق و رباتیک به صرف شیرینی و شربت.

روز دفاع

2011-01-25T22:27:00.000+03:30

بعد از کش و قوس‌های زیاد برای دفاع کردن توی همین ترم و نکشیدن کار به ترم 6، بالاخره شد اون که باید می‌شد. چند وقتی هست که دنبالشم. مطالبم رو مرتب کردم و تحویل استاد دادم. اون هم نصفه و نیمه خوندش و گفت "خوبه، این هفته تو جلسه‌ی گروه مطرح می‌کنم و داور رو مشخص می‌کنیم".

پایان‌نامه رو تا روز موعود به جلسه گروه رسوندیم و داور مشخص شد. داور، همون استاد راهنمای سابق حسامه، همونی که من حل تمرینش بودم، همونی که نه وقت و نه حوصله‌ی انجام هیچ فعالیت علمی رو نداره. در واقع می‌شه گفت که شانس آوردم.

داور مورد نظر پایان‌نامه رو خونده/نخونده اعلام کرد که "خوبه و قابلیت دفاع داره". یک بار دیگه پایان‌نامه به جلسه‌ی گروه رفت و این بار یه داور از دانشکده‌ی کامپیوتر یا به قول اساتید، داور خارجی تعیین شد. این داور هم در سطح همون داور قبلی سرش شلوغه مضاف بر اینکه این یکی مسلماً نمی‌دونه پایان‌نامه‌ی من چی هست.

در هر صورت موافقت گروه و اساتید برای دفاع از پایان‌نامه جلب شد. مرحله‌ی بعدی تعیین روز دفاع بود. اول دوشنبه، 12 بهمن تعیین شد. اما استاد اول گفت مه نیست، بعد شد 11 بهمن اما همون استاد یه بهانه‌ای آورده و گفته که "نباشه بهتره"، بعد شد 16 بهمن ساعت 10، یعنی یک روز مونده به آخرین مهلت دفاع، البته هنوز قطعی نشده و شاید تغییر کنه.

القصه، طی همین هفته‌ی آینده جلسه‌ی دفاع از پایان‌نامه‌ی اینجانب جهت اخذ درجه‌ی کارشناسی ارشد ، با حضور دو داور هلو(در حد لنکرانی) برگزار خواهد شد. دعوتنامه‌ جلسه مذکور به همین زودی از طریق همین جریده، به دست شما خواهد رسید.

بوی رفاقت

2011-01-19T12:00:00.002+03:30

رفاقت هم رفاقت‌های قدیم. دیگه وقتی بهترین دوست آدم، کسی که همیشه به فکرته و هر روز بهت پیامک می‌ده در حقت نامردی بکنه، از دشمن چه انتظاری هست که قُدما گفته‌اند: "ما را دگر از طعنه‌ی دشمن گله‌ای نیست/آن عهد که بستیم رفیقان بشکستند".

رفیق قدیمیم، بعد از چند باری که بهم پیامک داد و جوابش رو ندادم، بی‌خیال نون و نمکی شد که با هم خوردیم و نه گذاشت و نه برداشت، صاف گذاشت تو برجکم. ایرانسل رو می‌گم، چند بار sms داد که "مدارک خود را تحویل دهید"، من هم که چند روز سرم شلوغ بود نتونستم کاری بکنم، اون هم زد خط ما رو قطع کرد، نامردِ ... . واقعاً این روزا رفاقتا بوی..... لا اله الا الله.... بی‌معرفت نکرد یه چند روز امون بده، بشمار سه قطعش کرد. اگه هم زنگ بزنید اون خانومه میگه "مشترک مورد نظر کلیه مسیرهای دسترسی خود را محدود کرده است". می‌بینی... تقصیر رو هم انداخته گردن من.

خلاصه اینکه ارتباط من با هر جنبده‌ی دیگه فقط یا به صورت چهره‌ به چهره‌ست و یا با استفاده از دود.

آخرین وسوسه‌ی من

2011-01-15T10:58:00.000+03:30

در تموم این مدتی که از خدا عمر گرفتم، به زور، تنها چیزی که، در واقع یکی از تنها چیزهایی که، در واقع قوی‌ترین وسوسه‌ای که برام وجود داشته، فوتبال بوده. هیچوقت نتونستم در مقابل این وسوسه مقاومت کنم. البته وسوسه‌های دیگه‌ای هم هستن که مقاومت در برابر اون‌ها کار سختیه و بین همه‌ی آدم‌ها عمومیت داره.

ایندفعه برعکس دفعه‌های قبل که خود ابلیس میومد، بابک شیطون شد. تو سلف من رو دید و گفت: "پس کجایی؟ می‌خواستی بیای تمرین. چرا نمیای پس؟"

-والا دوست دارم بیام، فرصت نمیشه

-ول کن بابا درسو، پاشو بیا

-حالا ببینم چی میشه؟ راستی تمرین کی‌ها هست؟

-هر روز 12 تا 2.... فردا منتظریم

همین وسوسه کافی بود تا فردا صبح شال و کلاه کنم و ساک رو بردارم و برم دانشگاه تا ظهر برم سر تمرین. از همون اول هم رو دور شانس بودم، چون نگرانیم این بود که نتونم پا به پای بچه‌هایی که 40 روزی هست تمرین می‌کنن بدوم که خدا خواست و برف اومد و تمرینات رفت تو سالن و فعلاً هم تا آب شدن برف‌ها و باز شدن یخ چمن دانشگاه تمرین تو سالنه.

تا اطلاع ثانوی کار ما تمرین‌ست در پست دفاع و تایپ‌ست برای جلسه‌ی دفاع.

-----------

عنوان متن برداشته شده از فیلم The Last Temptation of Christ

شرمندگی

2011-01-08T18:57:00.000+03:30

هوا سرد بود و م.رضا دیرش شده بود. ساسات رو کشیدم و ماشین رو روشن کردم. م.رضا پرید بالا و تخته گاز روندم به سمت مدرسه‌ش. ورودی مدرسه که رسیدم، بوق زدم تا نگهبان یاروی جلوی ورودی رو ببره بالا و ما بریم داخل. اومد بیرون اما داد زد که "نمی‌شه بیای داخل".

-من هر روز میام داخل، حالا امروز آفتاب از کدوم ور در اومده.

-از همون جای قبلی اما امروز نمی‌تونی بیای داخل

خودم هم دیرم شده بود، به م.رضا گفتم:"بپر پایین، بدو می‌رسی"

تا رفت پایین، سرم رو برگردوندم تا دنده رو عوض کردم تا برگردم عقب. شیشه یخ زده بود و هیچی دیده نمی‌شد.

-یا شانس و یا اقبال، چیزی نمیشه، میرم

تا پام رو گذاشتم روی گاز و ماشین به حرکت در اومد، صدای برخورد عقب ماشین با یه چیزی و شکستن شیشه به گوشم رسید. کلافه اومدم پایین. پشتم یه پراید بود که چراغ جلوش رو شکسته بودم. راننده‌ش اومد پایین و یه نگاهی انداخت.

بلافاصله شناختمش. معلمم بود. اول دبیرستان. همون موقعی که همه‌ی معلم‌ها رو دست می‌نداختم و یکی در میون از کلاسا پرت می‌شدم بیرون. یادم نیست چی بهمون درس می‌داد اما یادمه که کلی سر کلاسش مسخره بازی درآورده بودم و سوژش کرده بودم. کاری می‌کردم که بخنده و بچه‌ها به خنده‌هاش بخندن. اون مسلماً منو یادش نمی‌اومد، لابد قیافه‌م عوض شده بود و به نیمچه‌ بالغه مردی تبدیل شده بودم که از رفتار سال‌ها پیشش هیچ خبری نبود.

رو بهم کرد و گفت: "آقا یه مقدار آرومتر چقدر عجله داری"

-ببخشید، تقصیر من بود، حواسم نبود، حالا در خدمتم....هر چقدر بگید تقدیم می‌کنم

یه نگاهی به من انداخت، یه نگاهی به چراغ،

-برو، اشکال نداره، فقط مواظب باش، اگه عوض من یه بچه اینجا بود چیکار می‌کردی

شرمنده بودم و خوشحال. شرمنده از کسی که یه سال تموم مسخره‌ش کردم و حالا به همین راحتی، همون جوری که اون موقع از اشتباهات می‌گذشت، حتی بدون اینکه بشناستم از اشتباهم گذشت و خوشحال از اینکه به جای ماشین، بچه‌ای اونجا نبود. شرمندگی، اون هم از کسی که فقط خودت میدونی چقدر در حقش بدی کردی....

قوانین خانه ما

2010-12-26T16:24:00.005+03:30

پس از دستورات مقام محترم ریاست جمهوری و تأکیدات مقام معظم رهبری در جهت لزوم هدفمندسازی یارانه ها و پس از ابلاغ مصوبات مجلس به ارگان های ذیربط و آزادسازی قیمت حامل های انرژی و آرد، قوانین جدیدی به شرح زیر تصویب گردیده است که به سمع و نظر دوستان می رسد:

1- استفاده از هرگونه وسیله ی برقی نظیر لپ تاپ، اتو، ماشین اصلاح صورت و ... در خانه ممنوع می باشد. در صورت الزام در استفاده، وسیله ی مربوطه به دانشگاه انتقال و عمل مورد نظر با برق مفت دانشگاه انجام گیرد.

2- انتقال کلیه ی شارژهای موبایل در اسرع وقت به دانشگاه.

3- استفاده از شمع جهت مطالعه و لزوم خاموشی کلیه لامپ های کم مصرف و پرمصرف در ساعات اوج مصرف و اعلام ساعت خاموشی و خواب، پس از غروب آفتاب.

4- عدم استفاده از تلویزیون. مشاهده سریال ها بوسیله دانلود از اینترنت و مشاهده با تأخیر در دانشگاه.

5- مطالعه روزنامه های ورزشی در مسیر رفت و آمد به دانشگاه به جای مشاهده اخبار ورزشی و یا مشاهده اخبار از طریق سایت های اینترنتی و با استفاده از پخش آنلاین اخبار ورزشی در دانشگاه.

6- عدم شستشوی لباس های در منزل.(در خصوص رعایت موارد بهداشتی مربوط به شستشو، هیچگونه راه حل جایگزینی ارائه نگردیده است. مراتب، در صورت صلاح دید، متعاقباً اعلام خواهد شد.)

7- استفاده از دستشویی دانشگاه جهت انجام امور بهداشتی و سایر موارد مربوطه.

8- عدم انجام عمل استحمام در منزل و استفاده از استخر دانشگاه جهت لزوم انجام عمل استحمام. در صورت وجود الزام شرعی در استفاده از حمام، به نیت استحمام، تیمم نمایید. امید است که مورد پذیرش خداوند متعال قرار گیرد.

9- لزوم اعلام روز جمعه به عنوان یوم الصیام جهت جلوگیری از لزوم نیاز به شستشو و پخت و پز.

10- انتقال نان از سلف دانشگاه به منزل به هر صورت ممکن و لزوم اجتناب از خرید نان.

11- انجام دستورات ابلاغ شده ی فوق، بر کلیه ی ساکنین منزل ما شرعاً، عرفاً و اخلاقاً واجب بوده و سهل انگاری در رعایت آنها موجب خسران دنیوی و اخروی بوده و بر شخص قصور کننده دین و آتش دوزخ را به همراه خواهد داشت.

تبصره-در صورت الزام به مطالعه و یا انجام پروژه و یا استفاده از لپ تاپ در ساعت تاریکی، لازم است شخص مورد نظر به شیوه ای کاملاً غیر محسوس در اتاق یکی از دوستان ساکن در خوابگاه های داخل دانشگاه اتراق نموده و از نور مفت خوابگاه و سالن مطالعه ی آن استفاده نماید.

--------------------------------

نام پست برگرفته از نام فیلم The Cider House Rules

Common/come on?

2010-12-22T14:53:00.003+03:30

مشغول درس دادن بودم. رو به تخته و پشت به بچه‌ها.

-ترانزیستور در حالت تقویت کنندگی سه آرایش مختلف داره:

1-common base یا بیس مشترک

2-common emitter یا امیتر مشترک

3-common collector یا کلکتور مشترک

یهو از اون ته کلاس داد زد یکی دیگه هم هست استاد: come on baby

کلاس منفجر شد، می‌خواستم برگردم و بندازمش بیرون، اما نتونستم، از زور خنده نتونستم، نمی‌تونستم خودم رو کنترل کنم. نمی‌شد چیزی گفت. به زور خودم رو کنترل کردم و بعد از یه تذکر کوچیک به درس ادامه دادم.

روز واقعه

2010-12-16T01:48:00.000+03:30

تمام حجت مسلمانی من....

اینجا

می‌شنویدش؟

2010-12-15T11:13:00.000+03:30

می‌شنویدش؟ هنوز صدایش می‌آید:

هَل مِن ناصِرٍ یَنصُرُنی

هَل مِن مُعینٍ یُعینُنی

هَل مِن ذابٍّ یَذُبُّ عَن حَرَمِ رَسولِ الله

محرم

شانس ما اگر شانس بود ...

2010-12-04T17:35:00.003+03:30

شانس ما اگر شانس بود که دیگر وضعیتمان اینچُنین نبود. گیرکرده در مردابی به سان یک گوش‌مخملی، وامانده در کاری چونان گِرِهی سردرگمِ سردرگمِ سردرگمِ...

دوستان به طرفه‌العینی کپی زدند و نوشتند و دفاع کردند و رفتند، ما همچنان اندر خم یک کوچه‌ایم. از قرار معلوم این کوچه هم از آن کوچه‌هاست، یا خمش زیاد است یا کوچه‌اش تنگ است یا بنده زیادی چاق شده‌ام. خلاصه‌ یک اشکالی این وسط هست که ما اینچنان گرفتار آمده‌ایم ... الله اعلم.

نه تنها گیر کرده‌ایم که بخت هم از ما روی برگردانیده، که از قدیم گفته‌اند "هر چه سنگ است در جلوی پای علیل بنده سر و کله‌اش پیدا می‌شود". خواهید که از بهر روشن شدن ماجرا مثالی ارائه دهم؟ ..... ارائه می‌دهم.

چندی پیش برنامه‌ای نوشتم که گویا چونان این کوچه گیری داشت و در برخی موارد با مشکلی صعب مواجه می‌گشت. با لطائف‌الحیل و با هزار نوع ترفند و التماس و خواهش، مشکل را جُسته و برنامه‌ای جهت انجام فنّ بدل اجرا نمودم تا بلکه موثر واقع شده و از کوچه به خیابان بیاییم. از آن موقع که این برنامه‌ را نوشته و به برنامه‌ی اصلی الصاق نموده‌ام، اشکال مذکور به هیچ وجه پیش نیامده‌، اصلاً و ابداً.

خلاصه اگر شما دانستید که اشکال این کوچه چیست، ما را بی‌خبر نگذارید. اگر هم بی‌خبر گذاشتیدمان، خود مراقب باشید که به چنین مصیبتی گرفتار نیایید. اگر از بنده می‌شنوید، شما هم کپی بزنید و بنویسید و دفاع کنید و بروید تا کار به کوچه و خم و تنگی و گشادی نکشد. در هر صورت "صلاح مملکت خویش، خسروان دانند".

یه شب سرد پاییزی

2010-11-29T18:41:00.000+03:30

ساعت دو نصفه شب، توی اتاق نشسته بودیم و رحمان داشت به صورت غیرقانونی(با استفاده از فیلترشکن) وارد اینترنت می‌شد که یهو برگشت و گفت "بیا ماچ بده به عمو"

-رحمان زشته این موقع شب، مردم چی می‌گن؟

-مردم غلط می‌کنن چیزی بگن، تازه مردم اگه می‌دونستن که فردا تولدته اون‌ها هم تو صف ماچ کردن وایمی‌ستادن، حالا واقعاً فردا تولدته؟

-آره، تو از کجا فهمیدی؟

_Facebook گفته

واقعاً این فیس‌بوک گرچه یه جورایی مُعانِد به حساب میاد و اصلاً چیز خوبی نیست اما بدرد هم می‌خوره بعضی وقت‌ها. مثلاً همین‌مورد مذکور یعنی تِذکار ایام خاص، مثلاً تولدجات، یا مرگ‌جات. حداقلش اینکه که به درد ما که خورد چون از صبح تا حالا n نفر یا زنگ زدن و یا smsً تبریک گفتن.

بله دوستان، همونجور که فیس‌بوک گفته، امشب من 26 رو رد می‌کنم. پنج‌شنبه هشتم آذر 1363 هجری شمسی، مطابق با 29 نوامبر 1984 میلادی و 5 ربیع‌الاول 1405 هجری قمری در ساعت 22:20 دقیقه.

راستی متولدین آذر چه خصوصیتی دارن که هرکی ما رو می‌بینه با تعجب می‌گه: "آذری هستی؟"

-آره اما به خدا ترکی بلد نیستم، همین فارسی رو هم به زور صحیت می‌کنم.

پارسال همین موقع

خواب در خواب-Inception

2010-11-28T08:49:00.001+03:30

الآن که دارم این متن رو می‌نویسم، تازه از دیدن فیلم Inception فارغ شدیم. فیلمی جذاب، گیرا، درگیرکننده‌ی ذهن، ... و هر صفتی که برای یک فیلم خوب می‌شه شمرد. فیلمی که ارزششو داره چندین بار دیده بشه. با بازی لئوناردو دی‌کاپریو، اِلِن پیج، مایکل کین و .... و با نویسندگی و کارگردانی کریستوفر نولان.

فیلمی فلسفی در مورد ورود به ذهن و رویای یک شخص و خوندن ضمیر ناخودآگاهش. طبق معمول همون چیزی که از نولان انتظار می‌رفت. کارگردانی که استعداد خودش رو با فیلم‌هایی مثل شوالیه‌ی ‌تاریکی(The Dark Knight)، بتمن می‌آغازد(Batman Begins)، پرستیژ(The Prestige)، بی‌خوابی(Insomnia)، یادآوری(Memento) و تعقیب(Following) نشون داده که از اون میون من تنها تعقیب رو، که اولین فیلمش بوده ندیدم.

در واقع من نولان رو با یادآوری، در دوران دبیرستان شناختم. زمانی که به دلیل محدودیت‌های او زمان، دسترسی به فیلم بسیار مشکل بود و من با مطالعه مجله‌ی دنیای تصویر از وجود چنین فیلمی مطلع شدم و با لطف یکی از دوستان که در یک آی‌اس‌پی(ISP) کار می‌کرد، و چندین بار تعارف زده بود و گفته بود که "اگه فیلم می‌خوای بگو تا دانلود کنم" و من روم نمی‌شد رو بزنم چون می‌دونستم که اون هم محدودیت‌هایی داره اما این بار به خاطر تعریف‌هایی که شنیده بودم مجبور شدم بگم، تونستم بهش دسترسی پیدا کنم و الحق‌والانصاف فیلم بسیار زیبایی بود. با ایده‌ای بکر و نو، مثل سایر آثار نولان.

دی‌کاپریو، که جدیداً فیلم‌های بسیار خوبی بازی می‌کنه و از اون دی‌کاپریوی صرفاً خوش چهره فاصله گرفته، در این فیلم هم بازی بسیار خوبی داره. بازی اِلِن پیج هم مثل دی‌کاپریو بسیار خوبه، بازیگر جوونیه که برای بازی در فیلم جونو(Juno) نامزد دریافت جایزه اسکار شد.

همه‌ی این فلسفه‌بافی‌ها به این خاطر بود که بگم من "فیلم‌های نولان رو دیدم" و اینکه این فیلم‌ از فیلم‌های شاخص‌شه، از دستش ندید. القصه، ببینید و لذت ببرید و تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل.

تعطیلات

2010-11-25T22:07:00.001+03:30

تعطیلی هم مصیبتی‌ست برای خودش. آن‌هم از آن مصیبت‌ها. مخصوصاً حالا که امیر هم نیست و مشغولیتی برای خود جُسته است.آن هم چه سرگرمی‌‌ی.

نه می‌شود درس خواند، نه می‌شود جایی رفت، نه غذای سلفی در کار است، نه می‌توان از اینترنت پرسرعت دانشگاه سوءاستفاده نمود و فیلمی سریالی چیزی دانلود کرد و نه حتی می‌توان خدمت استاد رسید و محض خالی نبودن عریضه(بخوانید پاچه‌خواری)، شرح کارهای نکرده داد.

نه از آن از ما بهترانانیم(منظور مایه‌داران است) که با وسیله‌ی نقلیه‌ی شخصی خود و جیبی پر از پول-به جهت تزریق بنزین آزاد- راهی شمال شویم و نه حتی می‌توان امید داشت این متنی را که در اینترنت می‌نویسی کسی بخواند.

تنها کاری که می‌شود کرد این است که نشست و با چایی‌های ممتد و حرکت رفت و برگشت در مسیر خلا(Toilet) منتظر گذر زمان شد که استثناً در این مواقع به کندی هرچه تمام‌تر پیش می‌رود.

معذالک کارهایی هم هست که می‌تواند زمان را مصرف نماید: اعلام نمرات امتحان تصحیح شده‌ی میان‌ترم از طریق وبلاگ و خراب کردن تعطیلات دانشجویان، درست کردن غذا(ماکارونی)، دیدن مهران مدیری در هیبت Bluetooth و ... اما هیچ‌کدام دوای درد تعطیلات نیست، هست؟